Kościół parafialny p.w. Matki Boskiej Częstochowskiej.
Romańska świątynia była wzmiankowana w 1305 roku (pierwotnie p.w. NMP i św. Jana Chrzciciela). Kościół był rozbudowywany w XVI wieku, kiedy przeszedł też renesansową modernizację wnętrza (1595-1615). Kolejna przebudowa miała miejsce w XIX wieku, kiedy zrekonstruowano elementy średniowieczne. Był remontowany w latach 1974-76.
Wybudowany z ciosów piaskowca, jednonawowy. Posiada od strony wschodniej prostokątne, dwuprzęsłowe prezbiterium (przedłużone w XVI-XVII wieku) zakończone trójboczną absydą (XIII wiek). W prezbiterium zachowało się sklepienie krzyżowo-żebrowe z narożnymi służkami posiadającymi głowice o motywach roślinnych i zwierzęcych z XIII wieku. Wschodnie przęsło sklepione kolebkowo-krzyżowo w XVII wieku. W absydzie sklepienie trójpolowe, a w nawie strop. Od strony zachodniej wieża z XVI wieku zwieńczona hełmem – iglicą. Na elewacji, w narożach absydy romańskie kolumienki z rzeźbionymi głowicami o motywach roślinnych, a między nimi podokapowy fryz arkadowy z XIII wieku. Od strony północnej ostrołuczny portal ze służkami. w północnej ścianie nawy i zachodnim przęśle prezbiterium dwa półkoliście zamknięte okna z XIII wieku.
We wnętrzu od strony zachodniej polichromowana empora organowa ze sceną Ukrzyżowania (1595 rok). Kamienne sakramentarium zwieńczone spiralnymi kolumnami i baldachimem z XV-XVI wieku. Na północnej ścianie prezbiterium gotycka polichromia Zwiastowanie z XV wieku. Renesansowy ołtarz z płaskorzeźbami z XVI wieku. Oprócz tego kamienna, renesansowa chrzcielnica z 1575 roku i późnoromański nagrobek z XIII wieku oraz renesansowe epitafium rodu von Warnsdorf (1600r.)
Ruiny kościoła ewngelickiego
Świątynia pochodzi z lat 1754-55. Obecnie zachowały się jedynie ściany nośne. Zniszczony w 1945 roku, kiedy w jego wnętrzu spaliły się zbiory biblioteczne z Berlina (280 000 tomów manuskryptów i starodruków)
Pręgierz
Średniowieczny, kamienny, dwumetrowy pręgierz zakończony zwężeniem. Zachowały się metalowe uchwyty i łańcuchy do przywiązywania skazanych.
Folwark
Koło zamku zachowały się budynki folwarku pochodzące z XVI-pocz.XX wieku. Starsze posiadały dekorację sgraffitową. Na budynku bramnym (służącym dawniej również jako suszarnia chmielu) zachowały się dwa herby v. Warnsdorfów i v. Zedlitzów z datą 1603, a w opasce portalu trzy zniszczone głowy lwów. W mniejszym otworze zachowały się nabijane ćwiekami drzwi z początku XVII wieku. Na bramach wjazdowych zachowane nikłe ślady dekoracji sgraffitowej. Ciekawym budynkiem jest tzw. Dom Kawalerów z dwupiętrową loggią, wspartymi na potrójnym szeregu kolumn (kamienne w parterze, drewniane na piętrze). Budynek nawiązuje architekturą do włoskiego renesansu. Ponadto oranżeria z kolumnową loggią oraz stajnie ze sklepieniami wspartymi na kolumnach.
Park dworski
Założenie parkowe w stylu angielskim o powierzchni 3,28 ha z polaną w centralnym punkcie. W XIX wieku ustawiono na jego terenie kilkanaście rzeźb sprowadzonych z Francji. Do dzisiaj nie zachowała się ani jedna z nich, a sam park jest zaniedbany. Przetrwały za to dwa pawilony ogrodowe z XIX wieku, które dzisiaj służą jako pomieszczenia gospodarcze mieszkańców sąsiedniego folwarku. W parku znajdują się trzy pomniki przyrody: 300 -letni dąb „Osiłek”, 200-letni platan „Wezyr” i 200-letni klon srebrzysty „Apollo”.
Górny dwór
W Gościszowie oprócz zamku znajdował się również dwór wzniesiony w XVI wieku. Był w następnych wiekach przebudowywany i rozbudowywany. Nad drzwiami znajdował się dwutarczowy herb właścicieli zwieńczony koroną hrabiowską, który niestety zaginął. Dawniej w obrębie folwarku hodowano konie rasy śląskiej oraz owce. Budynek jest dzisiaj kompletną ruiną. Zniszczony po 1945 roku.
Krzyże pokutne
We wsi zachowały się dwa krzyże pokutne.